Το project έχει ως αφετηρία την μυθοπλαστική δημιουργία της εταιρίας The New Green (TNG), της πρώτης στον κόσμο που ανακάλυψε μια φόρμουλα μετατροπής του πράσινου χρώματος στη φύση σε μπλε. Η TNG δημιουργεί φανταστικούς κήπους σε όλο τον κόσμο, στα πιο σημαντικά μνημεία κι αξιοθέατα, αξιοποιώντας τη μπλε χρωστική που προέρχεται από τα φυτά και επιστρέφοντάς την σε αυτά.

Με κυρίαρχο μέσο την διαφημιστική της καμπάνια, προωθεί μια νέα παγκόσμια τάση αλλαγής, που ξεκινάει από την μετατροπή του φυσικού τοπίου.

Μέσα από αφίσες, διαφημιστικά φυλλάδια, banners στους δρόμους, διαφημίσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και performers στο δημόσιο χώρο που προσεγγίζουν το κοινό, η εταιρία καλλιεργεί μια νέα ανάγκη. Γεννά έναν διάλογο με τους πολίτες που αφορά την διάθεσή τους για αλλαγή και υπόσχεται πως η αποδοχή του «μπλε τοπίου» θα οδηγήσει στην πραγματοποίηση των πιο ανέλπιστων επιθυμιών κι ονείρων.

Κύρια αναφορά αποτελεί το μυθιστόρημα Heinrich von Ofterdingen, του Γερμανού φιλοσόφου και ποιητή Novalis (1772-1801), που αφορά στο μύθο ενός νεαρού αγοριού. Ο Heinrich είναι ένας τροβαδούρος του Μεσαίωνα που αφήνει τα πάντα πίσω του και ξεκινάει προς αναζήτηση ενός μικρού μπλε λουλουδιού που στοίχειωνε τα όνειρά του και ενσάρκωνε μυθικά τις αξίες της ιδανικής ζωής και της ποίησης. Το μυθιστόρημα του Novalis, που δεν τελείωσε ποτέ, έμελλε να καθιερώσει το μπλε ως εμβληματικό σύμβολο του ρομαντισμού, ως χρώμα της ελπίδας, των ονείρων και της πίστης στην αλλαγή. Κι αυτό, λίγο πριν χρησιμοποιηθεί από τον χώρο της πολιτικής εκφράζοντας τις αρχές της τάξης και της δημοκρατίας, δίνοντας στο μπλε χρώμα μια νέα ταυτότητα, μετατρέποντάς το σε κώδικα και σύμβολο.

Η The New Green παρουσιάζει στην Ύδρα, το έργο Part two/The expectation, ένα μνημείο για τον ήρωα που αφοσιώθηκε στο ανέφικτο.

Ένας άναρχα δομημένος «μπλε κήπος» που αποτελείται από 300 φυτά του υδραίικου τοπίου γίνεται ένα μνημείο για το ελάχιστο, το αυτοφυές, την γοητεία που ασκεί το ψέμα, τις ελπίδες που δεν διαψεύδονται γιατί ως φαντασιώσεις δεν αγγίζουν ποτέ τα όρια του πραγματικού.

Ένας «κήπος» που ενσωματώνεται στο άγονο τοπίο της Ύδρας, σαν μια παγωμένη υπόσχεση στο χρόνο, στέκει ανάμεσα στην ουτοπία και την καθημερινότητα σαν ένας σύγχρονος μύθος. Επιστρέφοντας στο μπλε χρώμα το χαρακτήρα και τους συμβολισμούς που του χάρισε η λογοτεχνία.

Μια αλληγορία που ολοκληρώνει την ιστορία του Heinrich και δημιουργεί τον ιδανικό τόπο που το νεαρό αγόρι δεν συνάντησε ποτέ, προσδίδοντας στο τοπίο διαστάσεις ενός παράδοξου προορισμού που είτε το συναντάς, είτε σε συναντάει.

Ένα μπλε που «όταν μεγαλώσει θα ήθελε να γίνει φυσικό τοπίο», γίνεται μια υπενθύμιση της σύγχρονης πραγματικότητας που διακρίνεται από το αίσθημα της αδυναμίας ν’ ανταπεξέλθεις στις προσδοκίες σου και αφορμή για να πιστέψεις οτιδήποτε ελπιδοφόρο, υιοθετώντας άλλοτε το αδύνατο κι άλλοτε το παράλογο.

Μαρία Τσάγκαρη